sobota, 29 października 2016

Obojętność

Dopadła mnie chyba ostatecznie ta obojętność. Na wszystko. Nie słucham niusów, nie ekscytuję się niczym, nie zależy mi już. Czy mi z tym dobrze? Nie wiem... I tak, i nie. Rezygnacja, tumiwisizm, wszystko razem, takie wash & go miłe nie jest. Przestałam się uśmiechać, trwa to już kilka tygodni i na poprawę się nie zanosi.

Wypalenie wewnętrzne, albo jakoś podobnie we mnie nastąpiło. Trzeba przyznać, że nikt, oprócz PiS nie ma takiego daru. Długo żyję, wiele też przeszłam, ale nikt inny, ani nic innego nigdy mnie w taki stan nie wpędziło. Sama jestem ciekawa, co będzie dalej?  Ze mną. Co będzie z tym krajem, narodem już mnie nie obchodzi. Teraz jestem samolubną, egocentryczną obywatelką, która ma w d... rozwój wydarzeń.

Najgorsze chyba jest to, że przestałam lubić ludzi, tak w ogóle, ogólnie. A najdziwniejsze jest to, że ten stan zaczyna mi się podobać. Taki marazm.

poniedziałek, 24 października 2016

Babski armagedon

Gdy dom się wali, nie próbuje się go ratować, bo to nie ma sensu. Albo trzeba pozwolić mu runąć, albo sprowadza się buldożer i burzy się. Zostaje po tym zabiegu stos gruzu.

Przemyślałam sobie wszystko. Zastanowiłam się, rozważyłam możliwości i wyszło mi, że dom, który zwie się freedom wymaga buldożera, aż krzyczy o zburzenie. I trzeba mu pozwolić runąć. I, tak jak dom murowany, trzeba go postawić od nowa, zaczynając od fundamentów, aż po dach. Wtedy można zatknąć na nim wiechę i powiedzieć - stoi. Udało się, zbudowaliśmy dom. Teraz możemy go wykończyć, zadbać o media, przyjazne tynki, elewację. Z elewacją nie należy przesadzać, bo to tylko image. Sceniczne oblicze, pod którym może znowu kryć się pleśń i grzyb. Budując nowy dom musimy zadbać, by był dobrze przed tą zgnilizną zabezpieczony. Jeżeli tego nie zrobimy, to historia się powtórzy i czekać nas będzie kolejna, mordercza praca. A przecież nie o to chodzi.

Siedzę teraz i myślę sobie, że decyzja, którą podjęłam, jest słuszna. Nie będę się włączać, ani w ogóle interesować losem kobiet, ani losem mojego kraju. Odłożę te sprawy na półkę, albo schowam w piwnicy, głęboko, za stosem rupieci. Żeby nie trafić na nie przypadkiem. Bez mrugnięcia okiem pozwolę, by sprawy potoczyły się swoim torem i by ta wolność runęła, aż zostaną po niej wspomnienia tylko. To jedyna, realna szansa, że ludzie się obudzą. Że zrodzi się w nich bunt i odezwie tęsknota za utraconym.

Kobiety, dopiero wtedy, gdy poczują na własnej skórze, co znaczy patriarchalny i oparty na fanatycznej wierze reżim, zacisną pięści. Będzie za późno, nic nie będą mogły zrobić. Ich mężowie, ojcowie i synowie będą decydować za nie. I będą, jak w niektórych regionach świata nosiły na sobie cały swój majątek. Bo nigdy nie będą wiedziały, czy nie usłyszą "idź sobie, idź sobie, idź sobie". A to oznacza rozwód, bez podziału majątku. Gdy będą nieposłuszne, być może nowa, wspaniała epoka, każe je kamienować, zakopując je w piachu po ramiona? A ojciec, albo syn, albo mąż pierwsi rzucą kamień w ich głowę? Być może pochowają je też żywcem, gdy zejdzie z ziemskiego padołu ich pan i władca, czyli mąż, nie wiem, jak daleko posuną się w utrącaniu kobietom kręgosłupów mężczyźni. Czekają na chwilę nieuwagi, zajętych duperelami kobiet. Tak, duperelami, nie pomyliłam się. Bo opieka nad dzieckiem, dbanie o rodzinne gniazdko, to duperele, nieważne i znaczące tylko z ich, babskiego punktu widzenia. Dzieci rodziły się, rodzą i będą prawdopodobnie się rodziły jeszcze długo. Cały ten babski cyrk wokół tego nie ma na to żadnego wpływu. Cykl życia i śmierci istnieje od zarania dziejów i nie ma związku z żadną cywilizacją. On po prostu trwa.

Jesteście, moje drogie panie, wygodne, zbyt wygodne. I zbyt pewne siebie. Podoba się wam gloryfikacja dobrej żony i matki? Uwielbienie karmiącej piersią Matki Boskiej, te rzewne pieśni, te peany na część matki polki? Te reklamy z pralni ociekające szowinizmem? Tak, nie ma jak troskliwa żonusia podająca mężusiowi tableteczkę na przeziębienie, albo bieluśką koszulę, prawda? No, to dobrej zabawy!

Wcale mi nie jest was żal. Garstka myślących, garstka, bo mądrych zawsze jest mniej, niż głupich, nie da rady was uchronić. Te mądre, inteligentne kobiety polegną w tej walce. Niepotrzebnie. Powinny o was zapomnieć i ruszać w świat. A  słodkie mamuśki i nadmuchiwane lale zostawić własnemu losowi.







sobota, 22 października 2016

Pamięć starej słonicy

Napisać felieton? Mogę spróbować, nie wiem tylko, czy potrafię, ani co z niego wyniknie, domyślam się, że nic pozytywnego. Wprawdzie i tak ostatnio coraz mniej pozytywnych informacji dociera do nas. Optymizm pomału umiera.

Jan E. boryka się z agresją i ostratyzmem, kierowanym przeciwko niemu przez jeszcze niedawnych sprzymierzeńców. Na dodatek bez wyraźnego i uzasadnionego powodu. Jan przeżywa te ataki i czuje się dotknięty i urażony. Ma prawo i ma podstawy ku temu. Co dzieje się po lewej stronie sceny politycznej? Mówiąc o lewej stronie, niekoniecznie myślę o lewicy w sensie światopoglądowym, raczej widzę to antagonistycznie dla rządzącej nami, skrajnie prawicowej partii.

Rzadko dotychczas inicjuję dyskusję, częściej komentuję. Jeszcze częściej powstrzymuję się od komentarzy, bo moje poglądy wydają mi się mocno kontrowersyjne.

Na pierwszy ogień wezmę KOD. Grupa samozwańczych obrońców demokracji. Wspaniała, szczytna idea, to prawda. KOD porwał za sobą setki tysięcy obywateli, dając nadzieję, że oddolna inicjatywa społeczna może wiele zmienić. Na początku dobrze szło, spontaniczność,  powiew świeżości, radosne poczucie więzi z innymi, myślącymi podobnie. W miarę upływu czasu coś zaczęło pękać, rwać się i zalatywać politycznym fetorkiem. Politycy zwąchali padlinę i ochoczo ruszyli przyłączać się pod sztandary KOD. Manifestacje zmieniły charakter, zaczęło się skandowanie, przemówienia, czytanie z kartek, polityczny lans, mówiąc oględnie. Spontaniczność diabli wzięli.

Poprzypinani do KOD reprezentanci od dawna już zapoznanych partii politycznych, próbują odbić się od dna i zaistnieć jako przewodnicy wkurzonego narodu. Nie chcę takich przewodników, sorry, ale nie chcę.

Na Facebooku co rusz jesteśmy epatowani życzeniami, by Donald wrócił i ratował Polskę przed kaczyzmem. Jeżeli ktokolwiek wierzy, że Donald uratuje nas przed czymkolwiek, to gratuluję, ja mu nie ufam. Powrót do haratania w gałę nie brzmi dla mnie nęcąco. Donald wymościł sobie wygodne gniazdko na fundamentach strachu przed PiS. Bo długo ten lęk był obecny. Donald nas oszukał wielokrotnie. Doskonale pamiętam, jak odżegnywał się od ucieczki do Europy wmawiając nam, że nigdzie się nie wybiera. Wychodzi na to, że go zmusili, a on uległ pod presją. Ktoś tu powiedział, że to prawdziwy "mąż stanu". Mąż - to na pewno, ale żeby zaraz stanu, to gotowa jestem podyskutować.

Tak, czy owak Donald zafundował nam rządy PiS, czego jakoś niewielu chce się dopatrzeć. PO nie uporządkowała niczego, nie doprowadziła do końca żadnej istotnej afery. Miała stawiać przed Trybunałem Stanu, a nawet nie rozliczyła Ziobry, Macierewicza, Kamińskiego, ani innych i nie popędziła facetów w czerni na cztery wiatry, nie pozbyła się ze swojego grona licznych, niestety, cwaniaków i kombinatorów. Wymościwszy sobie wygodne leże, zapomniała, że wróg czuwa i czeka przyczajony. I sukces zakończył się upadkiem w atmosferze licznych skandali i afer.

PO ostatecznie pogrążyła się w moich oczach likwidacją OFE. I tu dochodzę do kolejnych zachowanych w mojej pamięci zamachów na naszą wolność. Trybunał Konstytucyjny uznał, że dokonana przez PO kradzież odbyła się w majestacie prawa. Trudno uwierzyć, że nie był to wyrok na zamówienie polityczne, bo większość prawników zgodnie twierdziła, że jest to grabież własności prywatnej obywateli. Może bym to jeszcze jakoś zniosła, ale obudziły się we mnie demony. Wygrzebałam z pamięci wyrok TK w sprawie klauzuli sumienia, którą z takim zapałem podpisują tysiące lekarzy. TK uznał, że odmowa świadczeń gwarantowanych ustawą również nie narusza prawa. Ba, nawet dodał, że lekarz nie ma obowiązku wskazywania innego medyka, który nie brzydzi się takim świadczeniem. Moim zdaniem TK nie zachował światopoglądowej neutralności, ale być może się mylę. Tyle, że jednak w to wątpię.

Stało się wówczas coś, co sprawiło, że zło wylało się niczym z puszki Pandory. Sławetny wyrok TK otworzył kuchenne drzwi fanatykom, zamykając jednocześnie frontowe pacjentkom. I nie mrugnął nawet okiem przy tym.

Wtedy po raz pierwszy poczułam się obywatelką gorszego sortu. Nie teraz, tylko właśnie wtedy. I to dzięki TK i lekarzom, którym brak odwagi cywilnej. Bo wielu spośród tych, którzy tę klauzulę podpisali, doskonale radzi sobie z sumieniem, gdy wykonuje te zabiegi za ciężką kasę. Nie jestem lekarzem, ale wiem, że zakładanie spirali domacicznej lub kapturka, to nic innego jak wczesna aborcja. Ale to jakoś nie zakłóca spokoju lekarskiego sumienia. Obawiam się jednak, że w nowej wersji ustawy o ochronie życia znajdzie się odpowiedni zapis zakazujący stosowania środków uniemożliwiających zagnieżdżenie się zapłodnionej komórki w macicy, ba, można spodziewać się, że onanizm będzie karalny, a każde krwawienie z dróg rodnych wysoce podejrzane i podlegające ścisłej kontroli, czy aby nie wywołane sztucznie. Zadziwiający wydaje mi się brak świadomości licznych katoliczek, które te, wymienione wyżej metody antykoncepcji stosują, nie spowiadając się z tego grzechu, a głośno krzyczą, że ciąży to w życiu by nie usunęły. Da się to wyjaśnić tylko niewiedzą lub podwójną moralnością. Jedno i drugie źle świadczy o człowieku.

Na marginesie muszę wyrazić swój szacunek dla Świadków Jehowy, którzy zawodu lekarza, albo żołnierza nie wykonują ze względów światopoglądowych. Medycyna, albo sztuka wojenna i światopogląd religijny, to zbiory wykluczające się wzajemnie. Ja jestem ateistką, nie mam tego rodzaju problemów. Jeżeli kandydat na lekarza jest wierzący, powinien wybrać jednak inny zawód. I tyle.

TK jest od kilku miesięcy zagrożony, jako ostatni bastion sprzyjający poprzedniej władzy. Demonstracje, liczne bardzo, w obronie TK odbywają się regularnie. Przyjrzeliście się dokładnie? Co najmniej połowa protestujących to kobiety. Czyżby zapomniały, czy w ogóle nie zauważyły, kto pozwolił na łamanie rzekomego, wyjątkowo restrykcyjnego kompromisu aborcyjnego? Drogie panie, nie wiem, jak was, ale mnie nikt o zdanie nie pytał, gdy zawierał ów "kompromis"! Że TK miał nas w poważaniu, też wypada wiedzieć.

Nie stanę w obronie TK. Nie zająknął się nawet w sprawie mojej wolności. Proszę mi nie mówić, że wraz z TK runie demokracja. Nie runie, ona już dawno runęła. Dla połowy obywateli demokracji nie ma jej już od wielu lat. Jest reżim, obrzydliwy, fanatycznie skrzywiony i patriarchalny. Sekciarski wręcz. Czemu ta, sponiewierana prawnie i realnie, połowa narodu nie widzi, że jest wykorzystywana w charakterze armatniego mięsa nie pojmuję. Czemu nie pokaże swojej siły, nie zjednoczy się w słusznej walce o swoją wolność, swoje prawa obywatelskie, o równość traktowania? - też nie wiem. Tu potrzeba nie parasolek, nie czarnego stroju, tylko prawdziwej organizacji, która mogłaby zrzeszać miliony kobiet. I reprezentować ich interesy. Wtedy musieliby się z nami liczyć miłościwie decydujący za nas włodarze i decydenci od siedmiu boleści. Dopóki my same się nie zorganizujemy formalnie i masowo, nie ma szans, żeby potraktowano nas z należytym szacunkiem i poważnie. Dla polityków jesteśmy tylko sterowanymi zdalnie blondynkami, które na ulicach sobie rewię mody, albo imprezkę towarzyską urządzają.

Wybaczcie, nie czuję się ważna mniej, niż TK. Moje ciało jest prawdziwe, ciało TK jedynie umowne.

Jeżeli mam walczyć, protestować, to w słusznej sprawie. Nie jestem pewna, czy obrona instytucji, których nie obchodzi los kobiet, leży w moim interesie. Najbardziej niepokoi mnie, że obie strony politycznego konfliktu próbują mi wmówić, że to dla mojego dobra.

Nie ufam żadnemu politykowi. I nie dam sobie wmówić, że ktokolwiek się do polityki garnie dla dobra ludzkości, a nie swojego, osobistego.

I, jak często mi się zdarza, moje myśli wędrują do Mariana Załuckiego i jego satyr, w tym tej, której tytułu nie pamiętam, a mam nadzieję, że nie przekręcę, bo cytuję z pamięci:

"Od zarania dziejów, twardo, choć pomału
ludzkość do swojego zdąża ideału.
Lecz ten świat doskonały ciągle nie jest gotów -
- każde pokolenie swoich ma idiotów."

Skąd we mnie tyle goryczy? Cóż... nie mam pamięci starej słonicy, więc prowadzę pamiętnik, notuję to, co mnie od wielu lat wkurza i bulwersuje. Sięgam do starych zapisków, żeby mi się w głowie nie przewróciło i nikt nie mógł mnie oczarować obietnicami gruszek na wierzbie.





piątek, 21 października 2016

Dzienniczek obywatelski (rezygnacja)

Wystarczył jeden rok, żebym straciła chęć do życia. Jeden, na dodatek dopiero pierwszy rok nowych rządów. Rok "dobrej zmiany". Patrzę w lustro, moje odbicie jest szare i ponure. Smutne, zrezygnowane i nie ma w oczach cienia nadziei.
Patrzę w szklany ekran, opadają kąciki ust, prezydent w otoczeniu radosnych obywateli, szczęśliwych, że pokażą ich w mediach. Wyglądają na zadowolonych. Nie rozumiem ich. Pewnie tak musi być.

Czwartek, imieniny Mamy... i myśl, że to szczęście, że nie żyje. Nie musi być świadkiem tej degrengolady i destrukcji. I smutek, że Ona jest po drugiej stronie, a ja wciąż żyję, chociaż wcale nie chcę. Czy to depresja? Być może. Łzy cicho płyną po policzkach, ciepła strużka zostawia mokry ślad na szyi, zasycha ciemną plamą na bluzce. Sorrow... słucham codziennie, jakbym chciała się utopić w tej muzyce. Pink Floyd. Ulubiona kapela. Nie delektuję się jednak dźwiękiem, pogrążam się w tym smutku bez reszty.

TVN24, "Czarno na białym", wyjątkowy temat, przerażający, wstrząsający do głębi każdego człowieka, który ma choć odrobinę ludzkich uczuć, choćby zalążek empatii. Rodzice zmuszeni do uczestniczenia w długiej, trwającej dziesięć niekończących się dni agonii dziecka przez... rzeźnika. Tak, rzeźnika, bo lekarz powinien pomagać, a nie karać. szczególnie, gdy zadaje innym pokutę za swoje, a nie ich grzechy.
I pani Godek, która pozornie wygląda, jak kobieta, a jest potworem. I myśl: Ziemio, czemu się pod nimi, pod tym oprawcą kobiet i tą babą nie rozstąpisz??? Czemu nie pochłoniesz?
Pani Godek empatii nie ma ani krzty. Pani Godek grzmi, wyrzuca z paszczy potoki obelżywych słów pod adresem dziennikarzy, protestujących na ulicach kobiet, rodzicom tego nie dziecka nie współczuje w ogóle. Przez chwilę mi jej żal nawet. Być takim drewnianym kołkiem, to musi być straszne! Jeżeli już taka jest, ułomna, ograniczona i nieempatyczna, trudno. Wybryk matki natury. Czemu jednak robi wszystko, żeby inni stali się tacy, jak ona? Być może przeczytała gdzieś moją myśl zawiniętą w sreberko: "w całym tym życiu chodzi tylko o to, żeby rozum mieć, albo choć nie być jedynym idiotą"? Nie wiem... To tylko mój sarkazm się odzywa zapewne. Bezsilność. Czuję się bezsilna. Jeżeli wróg działa rozumnie, to można z nim walczyć. Z bezdenną głupotą walka jest niemożliwa, dyskusja też nie. Dyskusja z panią Godek wyprowadziła z równowagi nawet redaktora Morozowskiego, który wyglądał przez chwilę,  jakby miał ochotę zapomnieć, że kobiety się nie bije.  Aż żal, że nie zapomniał. Nie, dobrze, że nie zapomniał. U nas dzisiaj robactwo jest pod ochroną. Uszkodziłby pluskwę, a dostałby wyrok większy, niż za gwałt. Gwałciciele też są u nas pod ochroną. Podobnie jak kibole, narodowcy, księża pedofile, i podobne indywidua.

Brakuje mi motywacji, żeby wciąż chcieć żyć. Żyć i patrzeć na terror, zaciskający nam pętle na szyjach? W imię fanatycznych przekonań jakiejś nawiedzonej sekty?

Myślę, że ja już zrobiłam, co miałam do zrobienia, chyba mogę zrezygnować z dalszego ciągu wydarzeń.

poniedziałek, 17 października 2016

Katy i test przedmałżeński

Wrzuciłaś, Katy, link Jakie cechy powinien mieć kandydat na męża?

Przyznam, że jeszcze nie wysłuchałam wykładu, zrobię to później. Nie chcę się sugerować, zanim nie przemyślę sama.

Pierwsza myśl, jaka mną owładnęła, była taka: Która z nas, w stanie "najazdu" motyli, trzeźwo myśli? Żadna, albo prawie żadna, jak mniemam. Regułą jest ogólnoustrojowa fascynacja. Bożyszcze, któremu jesteśmy gotowe dać więcej, niż mamy, jawi nam się jako ten róg obfitości wszelakiej. Obfitości wrażeń i dóbr materialnych, choć niekoniecznie zmaterializowanych jeszcze. Świat, nawet w listopadzie, pulsuje życiem i stąpamy po płatkach opadających z kwitnących wiśni. Ptaszęta umilają tę rozkosz miłosnym pieniem, a my jesteśmy lekkie niby ich piórka. Gdzie w tych przemiłych, acz niedogodnych warunkach miejsce na rozmyślania racjonalne?

Rzucamy się w wir doznań emocjonalno-seksualnych, przekonane, że euforia towarzyszyć będzie każdej chwili, a przyszłość jest różowa, jak wiosenny świt. I zachłystujemy się tą wizją, aż po samo dno duszy.

Zachłystujemy się tak bezdennie, że popadamy w równie bezdenną głupotę. To jest stan tzw. "blondynki". W stanie blondynki nie dostrzegamy oczywistych oczywistości. Na przykład tego, że facet jest egoistą, skoncentrowanym na własnych potrzebach. Albo, że jest słabym, niezaradnym życiowo osobnikiem, który potrzebuje mamusi, żeby zadbała, nakarmiła, ukoiła. On ukajać nie będzie,  potrzeby partnerki są dlań nieistotne. To jego trzeba wspierać, pocieszać, tulić za każdym razem, gdy poczuje się niedowartościowany zawodowo na przykład.

Ale teraz, gdy w naszym brzuchu trzepocą skrzydła motyli, a amor zatrutą strzałą odebrał nam rozum, nie widzimy nic. A nawet, gdy widzimy, to dziwnie nam to nie przeszkadza, a wręcz rozczula i nastraja macierzyńsko. Samarytanka się w nas budzi, jasny gwint!

A jeżeli do tego dołożymy tradycję i bajki dla małych dziewczynek, to stan trzeźwości w porę nie wróci. Bajki o księżniczkach trafiających w piękne ramiona księcia, suknia z welonem, przysięga aż po grób z Mendelssonem w tle, cały ten kram ku uciesze gawiedzi, a my w centrum uwagi. Tak, w centrum uwagi, ale nie tych, o których tu chodzi.

Kiedyś przyszło mi do głowy, że formalności związane z pogrzebem, skomplikowane i czasochłonne są po to, żebyśmy nie mieli czasu pogrążyć się w czarnej rozpaczy. Odwlekamy tę chwilę na jakiś czas, potem sie dopiero możemy rozsypać, cierpieć itd. I myślę, ze podobnie jest w przypadku ślubu. Organizacja okołoweselna jest tak absorbująca, tak nęcąca i urokliwa wizja roztaczana jest przed nami, a my rzucamy się w tę otchłań przygotowań, zachłystujemy widokiem delikatnych koronek, atłasów, itp. Tak intensywnie się w to angażujemy, że poczucie realizmu obumiera w nas, jak roślinka, którą zapomnieliśmy podlać. Spoko, przyjdzie czas, że się opamiętamy, tyle, że już po fakcie. Cyrograf podpisano.

Gdy już razem z welonem opadną nam emocje, to odzyskujemy wzrok. Teraz możemy przystąpić do wysłuchania wykładu pt. "Jakie trzy najważniejsze cechy powinien mieć kandydat na męża?"

No, to posłuchajmy...




niedziela, 16 października 2016

#CZARNY PROTEST CDN

Zaplanowano kolejny czarny strajk kobiet. Bardzo dobrze, tyle, że - moim zdaniem - to nie powinien być strajk, bo adresatami tego protestu nie są wszak pracodawcy, ani nawet partnerzy życiowi, a nasza "najukochańsza i najmilsza" władzuchna narodowa i jej chore pomysły. Naszą nieobecnością w trybikach firmowych władzuchna przejmować się nie będzie. Pracodawca, któremu i tak realia narodowe dają w kość, zadowolony też nie będzie, bo to kolejny kuksaniec. Wiele firm ramię w ramię z nami protestować chce i ułatwia jak może, ale wszystko ma swoje granice. Wiele kobiet nie pójdzie na demonstrację, bo wiedzą, że wylecą. I tak też w wielu przypadkach jest.

Manifestacje gromadzą największą liczbę uczestników, gdy się odbywają w weekendy. W tygodniu zawsze mają mniejszy zasięg. Trudno, nawet w najważniejszych sprawa protestować należy z pewną rozwagą i szanując miejsce pracy. Demonstrować jednak trzeba. Dobrze byłoby, gdyby organizatorzy brali pod uwagę, że nie każdy może w dniu roboczym.

Tempo, w jakim przybywa idiotycznych i  kontrowersyjnych pomysłów, nocami konsultowanych i nocami wdrażanych ku naszej rozpaczy i przerażeniu. Jak tak dalej pójdzie, to będziemy mieszkać na ulicach, zmieniając jedynie transparenty i inne gadżety demonstracyjne. Aż nadejdzie dzień, gdy nikt już nie będzie się orientował przeciwko czemu protestuje. Pogubimy się w gmatwaninie protestów i demonstracji. W prowadzących donikąd dyskusjach. I może o to właśnie chodzi, żebyśmy wszyscy zdurnieli do reszty? Albo poddali się? W końcu przecież musi nastąpić zmęczenie materiału. Mózgi się też nam przegrzeją. Drugiej stronie to nie grozi w każdym razie. Po drugiej stronie albo brak organów mogących się przegrzać, albo już po fakcie, zwarcie nastąpiło już, styki przepalone, nic nie działa normalnie.

piątek, 14 października 2016

Pikieta żoliborska

Nie lubię demonstrowania swoich poglądów pod adresem. Pocztowym zwłaszcza. Ale, gdy adresat celuje w takich demonstracjach pod cudzymi adresami, to musi się liczyć, że ktoś kiedyś postanowi przyjść z rewizytą, prawda?

wtorek, 11 października 2016

Patriotyzm pod parasolką

6 października wpłynął do sejmu kolejny projekt zaostrzający ustawę aborcyjną. Przeszedł bez echa. W mediach ani mru mru.Nie, w mediach Ani Mru Mru, a o projekcie cisza. W sieci też ktoś wrzucił post, ale zainteresowanie żadne. Bo:
- protest nauczycieli się odbył przeciwko likwidacji gimnazjów i w intencji podwyżek dla szacownych gogów jednocześnie;
- zmarł Andrzej Wajda, skądinąd bardzo sławny reżyser;
- Polska wygrała jakiś mecz;
- piłkarz uległ poważnej kontuzji;
- miesięcznica smoleńska się odbywa;
- awantura o śmigłowce trwa;
- wykład oszołoma z Ameryki o homoseksualistach w sali kolumnowej sejmu wygłoszony został.

I tak sobie pomalutku, kuchennymi drzwiami, podczas przyjęcia w salonie, wpuszczamy ten projekt. Nawet się nie obejrzymy, a rozwinie nad nami swoje opiekuńcze skrzydła.
Dobra zmiana... zakaz stosowania hormonalnej antykoncepcji z karą więzienia w tle. Nie, nie w tle, w konsekwencji złamania. Zakazu. Inne szczegóły, które sprawiły, że włos zjeżył mi się na głowie.
Kochane parasolki, nie liczcie na to, że ktoś się upomni o nas. Albo postawimy te sprzęty rozkładane na sztorc, niczym kosy, albo będzie po nas. Wybór należy też do nas. Pobudka!!!

Obcokrajowców biją, cisza. Media wprawdzie informują, ale nie słychać protestów. Nie pozwólmy by nasz kraj stał się Mekką homofobów, nacjonalistów, oszołomów religijnych i innych odmieńców. Jest o co walczyć, bo to nasz kraj. Przyszła pora pokazać, że patriotyzm nie jest nam obcy.

Zostawić czas gary i żelazka, zdjąć fartuchy i przywdziać zbroję.


sobota, 8 października 2016

Miłosierdzie pod parasolem

Parasolkowa rewolucja się zaczęła. Oby tylko kobiety nie straciły czujności. A rozsądek potrzebny teraz, jak nigdy. Ci, którzy usiłują narzucić połowie społeczeństwa swoją wolę i wizję świata, już bawią się w podchody. Po protestach okazało się, że oprócz organizacji pro life, to nawet najwięksi radykałowie, absolutnie nie mieli na myśli karania kobiet za spowodowanie poronienia. Oni tylko ot tak sobie wpisali to do projektu ustawy, ale nie po to, żeby korzystać z tych zapisów. Skądże! Nigdy w życiu!

Nawet niejaki Terlikowski, znany z nawiedzenia wyjątkowego dziennikarz, też się  odżegnuje. W wywiadzie informuje, że ostateczna decyzja - oczywiście - należy do kobiety. I jeno przy okazji dodaje, że jego żona z pewnością podziela jego zdanie. On jest pewien. Ja jestem pewna, że nie podzielam zdania mojego ślubnego nieszczęścia w wielu kwestiach. I nigdy nie omieszkam tego ogłosić. On nie podziela mojego i też ma do tego prawo. Każdy ma prawo mieć swoje zdanie i ja nikomu nie zamierzam go odbierać.

Nie pozwolę nikomu wywierać na mnie nacisku. Jakby co, to przyłożę tą parasolką.

PiS szykuje własny projekt, ponoć łagodniejszy od wersji Ordo Iuris. Nie interesuje mnie, bo to i tak nie w tą stronę zmiana.

Kompromisu sprzed lat za kompromis nie uważam, bo nie był zawierany z kobietami, tylko pomiędzy politykami i facetami w czerni. Kobiety, które powinny być stroną, potraktowano jak bezmózgie stwory, które można zamknąć w klatce i podstawiać rozpłodowemu bykowi według własnego uznania. Najgorsze, że wtedy zebrałyśmy chyba milion podpisów, ale wrzucono je do kosza. Mój też. I my idiotki pozwoliłyśmy, żeby zadecydowano o nas bez nas...

Nie wolno tego błędu powtórzyć. I nie wolno mówić, że chcemy utrzymania "kompromisu". Nie wolno chcieć. Trzeba żądać. Żądać edukacji seksualnej, żądać łatwego dostępu do antykoncepcji. I - co może najważniejsze - żądać opieki państwa nad rodzinami, w których są niepełnosprawni. Osoby niezdolne do samodzielnego życia muszą mieć zapewnioną prawdziwą opiekę, wsparcie materialne i opiekuńcze. Ci, którzy tak troszczą się o życie poczęte, muszą zrozumieć, że każdy, kto ma rozum na swoim miejscu, myśli o tym, że dziecko upośledzone fizycznie lub psychicznie musi mieć zapewnioną opiekę do końca swojego życia, a nie końca życia rodziców. Rodzice natomiast doskonale wiedzą, że gdy ich zabraknie, to ta opieka będzie żadna.  A skazywanie ich na dożywotnią mękę opieki nad takim dzieckiem też jest równie nieludzkie, jak znęcanie się nad bezbronnym.

Trzeba zapytać rodziców takich dzieci. Dzieci, które nie mają z tego życia nic zapytać nie możemy. Dzieci karmionych przez rurki, niezdolnych do wykonania samodzielnie żadnej czynności. Miłośnicy życia, zdrowe byki, skazują te dzieci na wieloletnie męczarnie. Bo życiem taka egzystencja nie jest z pewnością.
Czego boimy się najbardziej, my pełnosprawni, dorośli? Wylewu, po którym będziemy sparaliżowanym warzywkiem. Świadomym, że żyje, ale niezdolnym do zareagowania na cokolwiek. Leżącym do końca życia, z odleżynami, w pampersie, bez nadziei na powrót do życia. Żywym trupem, niemogącym skrócić sobie tej męki. Proszę mi nie wmawiać, że ktoś w takim stanie chce żyć, dla samego faktu życia. Tylko obrońcy życia mają to w d..., bo to nie ich dogorywanie. Ich świadomość nie boli.

Prof. Chazan znalazł przyjemność, chorą satysfakcję, nakarmił swoje nadwyrężone mocno sumienie cierpieniem noworodka. Cierpieniem jego matki. I ojca pewnie też.
Jeżeli ktoś tu jest zwyrodnialcem, pozbawionym empatii, nieczułym na cudzy ból, to na pewno nie te matki, które podejmują najtrudniejszą w życiu decyzję o przerwaniu ciąży i nienarażaniu swojego dziecka na piekło za życia.
I nie wierzę w to, że może istnieć taki bóg, który karmi się nieszczęściem swoich dzieci. Jeżeli jest miłosierny, jak nam wmawiają, to albo kłamią, że taki jest, albo on nie żąda od nas takiego poświęcenia do jakiego nasi pobratymcy próbują nas zmusić.

sobota, 1 października 2016

STOP PLEMNIKOM!

Jestem KOBIETĄ. I jestem dumna. Po raz pierwszy od bardzo dawna.
Trwa protest pod parlamentem. Kobiety zaczynają się budzić, pomału, ale jednak. Wbrew moim obawom, przyszło bardzo dużo młodych dziewcząt. Są też mężczyźni. Mężczyźni, a nie plemniki. Mężczyźni oprócz gonad mają mózg. Plemniki niosą tylko materiał genetyczny,

Kochane dziewczyny, obyśmy się tylko nie poddały! Po 200 latach przyszła pora przypomnieć plemnikom, że bez kobiety nie są warte nic, zupełnie nic. Poniedziałek będzie należał do nas, bo prawda należy do nas.

Moje hasło na poniedziałek: STOP PLEMNIKOM!

Bez komentarza

Salwadorski zakaz aborcji